കാഴ്ച

          സധാരണയായി ഹോസ്പിറ്റലുകളിൽ അഡ്മിറ്റ്‌ ചെയ്യേണ്ടി വരുമ്പോൾ ജനറൽ വാർഡിന്റെ വിശാലത തിരഞ്ഞെടുക്കാറില്ല.ഒറ്റമുറിയുടെ കുടുസ്സിലേക്ക്‌ മാറാറാണ്‌ പതിവ്‌.എന്റെ ശരീരം കൂടുതൽ സ്വകാര്യത ആവശ്യപ്പെടുന്നത്‌ കൊണ്ടാണത്‌.
          പക്ഷെ ഇപ്രാവശ്യം പനികൊണ്ട്‌ നാട്‌  മുഴുവൻ വിറച്ചപ്പൊൾ റൂമുകളെല്ലാം നേരത്തെ ഫുള്ളായതിനാൽ ജനറൽ വാർഡിലാണ്‌ കിടക്കേണ്ടി വന്നത്‌.വീട്ടിലേക്ക്‌ തിരിച്ചു പോരാൻ പറ്റാത്തതിനാലും പിറ്റേന്ന് തന്നെ റൂം ശരിയാക്കാമെന്ന ആശുപത്രി അധികാരികളുടെ വാക്കും വിശ്വസിച്ച്‌ ജനറൽ വാർഡിലേക്ക്‌ മാറി.
          ചുറ്റുപാടും പലതരം രോഗികളാണ്‌.പ്രായത്തിൽ ഏറിയവരും കുറഞ്ഞവരും എല്ലാമുണ്ട്‌.എന്റെ തൊട്ടടുത്ത ബെഡ്ഡിൽ ഒരമ്പത്‌ വയസ്സ്‌ തോന്നിക്കുന്ന   ഒരാളണ്‌ ഉള്ളത്‌.താടിയും മുടിയും നീട്ടിവളർത്തിയ അയാളെ കണ്ടപ്പോൾ ആദ്യമൊരു പേടി കലർന്ന അകൽച്ചയാണ്‌ തോന്നിയത്‌.
             പക്ഷെ അന്നു രാത്രി മുഴുവൻ വേദന കൊണ്ട്‌ കരയുന്ന ആ ചേട്ടനേയും ഇമവെട്ടാതെ അടുത്തിരുന്ന് ശുശ്രൂഷിക്കുന്ന ചേച്ചിയേയും കണ്ടപ്പോൾ ഒരു വല്ലാത്ത സഹതാപവും സ്നേഹവും തോന്നി.പിറ്റേന്ന്   രാവിലെ സൗകര്യപൂർവ്വം ചേച്ചിയോട്‌ ചേട്ടനെ കുറിച്ചു ചോദിച്ചറിഞ്ഞു.ആ ചേച്ചിയുടെ ഭർത്താവാണ്‌ അദ്ദേഹം.ചൊവ്വാദോഷം കൊണ്ട്‌ വളരെ വൈകിയതാണ്‌ അവരുടെ വിവാഹം നടന്നത്‌.45ഉം 49ഉം വയസ്സുള്ള അവർക്ക്‌ 8 വയസ്സുള്ള ഒരു മകനുമുണ്ട്‌.മകനെ ചേട്ടന്റെ വീട്ടിൽ ഏൽപിച്ച്‌ ആശുപത്രി വാസം തുടങ്ങിയിട്ട്‌ ദിവസങ്ങളേറെയായി.
          തെങ്ങ്‌ കയറ്റകാരനായ അദ്ദേഹം ആരോഗ്യമള്ള സമയത്ത്‌ അധ്വാനിച്ചതിൽ ഒന്നും മിച്ചം വെക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.ഒരു ചെറ്റകുടിലിലാണ്‌ താമസം.ആറുവർഷത്തിലേറായി കിടപ്പിലായ അവർക്ക്‌ രോഗം ഇനി ഒന്നും വരാൻബാക്കിയില്ല.കുന്നിന്മുകളിലുള്ള വീട്ടിലേക്ക്‌ താഴെ കിണറ്റിൽ നിന്നു വെള്ളം കോരിയെടുത്ത്‌ തലയിലും ഒക്കത്തും വെച്ച്‌ കൊണ്ട്‌ വന്നിട്ട്‌ വേണം ചേട്ടന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നിർവഹിച്ചു കൊടുക്കാൻ.
                                  
          ഒരു മാസത്തെ മെഡിക്കൽ കോളേജ്‌ വാസത്തിനു ശേഷം അവിടെ നിന്നു നിർബന്ധിച്ചു അവരെ ഡിസ്‌ ചാർജ്‌ ചെയ്തു.കൃത്യമായ രോഗനിർണ്ണയമോ മരുന്നോ കൊടുക്കാതെ.നീരു വന്നു വീർത്ത ശരീരവുമായി വീട്ടിലെത്തിയ ദിവസം   രാത്രി ഉറങ്ങി എന്ന് പറയാൻ ചേച്ചിക്ക്‌ കഴിയുന്നില്ല.നേരം വെളുക്കും മുമ്പ്‌ വയറു വേദനയും ശ്വാസം മുട്ടലും എല്ലം കൂടി.ഉടനെ അടുത്തുള്ള ആശുപത്രിയിലെത്തിച്ചു.നാലഞ്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞിട്ടും മാറ്റമൊന്നും ഉണ്ടാവാതായപ്പോഴാണ്‌ കുറച്ചു കൂടെ നല്ല ചികിൽസ കിട്ടാൻ ഈ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിയത്‌.കിട്ടവുന്നിടത്തുനിന്നെല്ലാം കടം വാങ്ങി അവർ മടുത്തിട്ടുണ്ട്‌.രണ്ട്‌ പേർക്കും കൂടി ചത്തു കളയാമായിരുന്നു.മോന്റെ മുകത്തു നോക്കുമ്പോൾ അതിനും കഴിയുന്നില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു ചേച്ചി കരഞ്ഞപ്പോൾ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ വാക്കുകൾ കിട്ടാതായി.
         മൂന്നഴ്ചയോളമായി ഇവിടെ വന്നിട്ട്‌.കയ്യിലുള്ള കാശെല്ലാം ഏതാണ്ട്‌ തീർന്നിട്ടുണ്ട്‌.ഇനിയെപ്പോഴാണ്‌ ബിൽ വരിക എന്ന പേടിയിലാണ്‌.അവർ ചികിൽസ മതിയാക്കി പോകാനും അവർക്കാവുന്നില്ല.ശ്വാസം മുട്ടൽ കൂടുതലാകുമ്പോൾ ഓക്സിജൻ കൊടുക്കാനും വേദന കൊണ്ട്‌ പുളയുമ്പോൾ ഇഞ്ചക്ഷനെടുക്കാനുമെല്ലാം ഇവിടെ നിന്നാലെ പറ്റൂ.
                                     ഇതാണ്‌ ചേച്ചിയുടെ കഥ.ചെറിയ ചില  അസു ഖങ്ങൾക്ക്‌ പോലും സൂപ്പർ സ്പേഷ്യാലിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലുകളിൽ അഭയം തേടുകയും വൻ കിട ഹോട്ടലുകളിലെ നിറം പിടിപ്പിച്ച ഭക്ഷണങ്ങളുമായി അടച്ചിട്ട റൂമുകളിൽ വെടി പറഞ്ഞും മറ്റും സമയം കളയുന്ന നാം അറിയേണ്ടത്‌, ഇവരുടെ ജീവിതങ്ങളാണ്‌.
      പ്രസവം കഴിഞ്ഞ്‌ ആശുപത്രിയിലുള്ളവർക്കെല്ലാം വിലകൂടിയ ചോക്ലേറ്റുകളും മറ്റും വിതരണം ചെയ്യുന്ന നാം അറിയേണ്ടത്‌ ഒരു നേരത്തെ മരുന്നിന്‌ വഴിതേടുന്ന ഇവരെകുറിച്ചാണ്‌.
      ആനുകാലികമായി പറയട്ടേ കളിയാവേശം അതിരുകടന്നു താര രാജാക്കന്മാരുടെ ഫ്‌ ളക്സ്‌ ബോർഡുകൾ നാടുനീളെ ഉയർത്തിവെക്കുന്ന നമ്മുടെ യുവാക്കൾ അറിയേണ്ടത്‌ ചോർന്ന് ഒലിക്കുന്ന കൂരകളിൽ കഴിയുന്ന ഇവരുടെ വിശപ്പിന്റെ വിളികളാണ്‌.അറിയാമോ അതെത്ര ദയനീയമാണെന്ന്..........?
Share:

കളിയാട്ടകാഴ്ചകൾ



                                    ഫോട്ടോ:അൻവർ വെളിമുക്ക്‌
മലബാറിലെ ക്ഷേത്രോൽസവങ്ങളുടെ സമാപനമാണ്‌ കോഴിക്കളിയാട്ടം.എടവത്തിലെ രണ്ടാം വെള്ളിയാഴ്ച്‌ യിലാണ്‌ ഇതു നടക്കറ്‌.പൊയ്‌ കുതിരയെ എഴുന്നള്ളിക്കലും കോഴിക്കുരുതിയുമാണ്‌ പ്രധാന ചടങ്ങുകൾ.മഴക്കാലം അടുത്തുള്ളതിനാൽ വിത്തുൽപന്നങ്ങൾ അടക്കമുള്ളവയുടെ ഒരു വൻ വ്യാപാര മേള കൂടിയാണു കളിയാട്ടം.അതുകൊണ്ടു തന്നെ ജാതിമത വ്യത്യാസങ്ങൾക്കപ്പുറം അതൊരു നാടിന്റെ ഉത്സവമാകുന്നു.
Share:

Facebook Profile

Popular Posts

Followers

Recent Posts